Home

Vladimir Sorokin

  • Shok, ju jeni i fundit?
  • Ndoshta, por pas meje është një grua me pallto blu.
  • Atëherë unë jam pas saj?
  • Po. Kthehet shpejtë, ndërkohë ju rrini këtu pas meje.
  • Ju do rrini?
  • Po.
  • Jo se doja të shkëputesha për nja dy minuta, po fiks nja dy minuta.
  • Shiko, më mirë prit sa të vijë ajo. Se po erdhën të tjerë çfarë t’u them. Prit. Tha se nuk vonohej shumë.
  • Mirë, do pres. Keni shumë që jeni në radhë?
  • Jo dhe aq…
  • Dini gjë sa tesha japin për person?
  • Kush e di… As nuk pyeta. Dëgjo, ju dini sa japin për person?
  • Sot nuk e di, dëgjova se dje jepnin dy.
  • Dy?
  • Po, në fillim jepnin katër, por tani dy.
  • Sa pak, nuk ja vlen as të mbash radhën…
  • Po ju bëhuni dy veta, ata që vijnë nga jashtë bëhen edhe tre.
  • Tre?
  • Po.
  • Kështu na bie të rrimë gjithë ditën në radhë.
  • Po ç ‘thua, këtu ikën shpejt.
  • Nuk e besoj, nuk ka ecur fare…
  • Po ngaqë u kthyen ata që ishin shkëputur nga radha. Janë shumë…
  • Shkëputen dhe pastaj kthehen e bëhet pirg.
  • Ç’të bësh, po ec se tani do lëvizi më shpejtë…
  • Ju e dini sa japin për person?
  • Tre, thonë.
  • Jo keq. Afër Stacionit Savelovskij jepnin vetëm nga një.
  • Atje nuk ka kuptim të japësh më shumë, ata nga jashtë përlajnë çdo gjë.
  • Po dje kështu ishte radha?
  • Pothuajse.
  • Ju ishit.
  • Po.
  • U vonuat shumë?
  • Jo dhe aq…
  • Ishin shumë të zhubrosura?
  • Në fillim nuk ishin keq, pastaj.
  • Edhe sot, e sigurt, më të mirat do i marrin dhe neve do na ngelin më të këqijat.
  • Janë të gjitha njësoj, i pashë.
  • Vërtetë?
  • Po, të dëmtuarat i heqin.
  • Ata të heqin! Prit se ke për ti parë!
  • Janë të detyruar ti heqin e tërheqin fare nga tregu.
  • Po boll! Të detyruar! Ata aty e kanë fitimin!
  • Ja do e shohim, nuk ka kuptim të debatojmë…
  • Ja ku erdhi ajo gruaja. Ju jeni pas saj.
  • Ajo e gjata atje?
  • Po.
  • Pra, unë jam pas jush?
  • Kuptohet, dhe unë jam pas atij qytetarit.
  • Atëherë unë jam pas jush.
  • Dhe unë pas jush.
  • Dhe ju pas meje, mirë. Tani mund të largohem pak?
  • Patjetër.
  • Dy minuta punë, duhet të marrë disa të brendshme… këtu afër.
  • Sot janë hapur deri në gjashtë?
  • Kështu thuhet…
  • Atëherë unë po vete pastaj…
  • Mos patë, kishin nxjerrë gjë lakra atje?
  • Jo, po mbajnë radhën për portokall, lakra nuk kishte.
  • Pastaj, janë dhe të prishura, nuk ka kuptim ti blesh.
  • Te Bulevardi Lenin i kanë të freskëta, shumë të mira.
  • Futja kot, vetëm gjethe ishin.
  • Të freskëtat të zgjidhin punë.
  • Shiko si futen pa radhë, sa të pafytyrë. O lale pse i lë të kalojnë? Ne ça jemi që rrimë gjithë ditën në radhë. U futën, u futën…
  • Në radhë ishin që qëparë, po u shkëputën pak…
  • Po ça radhe, nuk ishin në radhë!
  • Po, e kishte zënë radhën, ça ke që bërtet.
  • Nuk e kishit zënë radhën, unë kam që në mëngjes.
  • E kishin zënë, edhe unë që në mëngjes kam dhe i pashë…
  • Po mo po, zënë radhën dhe pastaj vijnë vërdallë gjithë ditën.
  • Për mua, nuk e kishin zënë. Unë nuk i kam parë.
  • E kishin zënë.
  • E kishin zënë, e kishin zënë…
  • E kishin zënë, qetësohu!
  • Qetësohu ti!
  • E mirë, nuk ja vlen të zihemi për idiotësira. Ishin në radhë, pastaj lëvizën, nuk ka ndodhur gjë…
  • E merr vesh njeri pse punon aq avadh ajo…
  • E sheh?
  • Pak.
  • Ajo kokëkuqja nuk merr vesh nga puna, shiko si lëviz si patë.
  • Vetëm një është?
  • Jo, janë dy.
  • Nuk i shoh.
  • Afrohu pak më këtej. Këtu duken.
  • Ah, po, dy. Ajo tjetra duket si më e shkathët.
  • Ajo brunia u jep duarve.
  • Jo mo, të dyja normal punojnë, po ka shumë njerëz.
  • Gjithmonë ka shumë njerëz.
  • Shiko, ata dhe po i zgjedhin.
  • Po pra, dhe radha nuk lëviz fare…
  • S’ka problem, tani do fillojë të eci më shpejtë.
  • Sikur të paktën të jepnin nga tre.
  • Ashtu do bëjnë, po hë.
  • Vetëm të mos vonohen…
  • Për ne do ketë.
  • Dje kur mbaruan, di gjë?
  • Nuk më kujtohet…unë ika….
  • Më falni, unë jam pas jush?
  • Jo, para.
  • Ah po! Unë jam pas jush.
  • Po, pas meje.
  • Erdha fiks.
  • Pse, do e mbyllin më shpejtë sot?
  • Pas meje nuk futën njeri tjetër.
  • Ça ti bësh, ashtu duhet.
  • T’ju pyes: gjalpin e morët andej?
  • Jo, në qendër.
  • Në mëngjes shitej me tre rubla e gjysmë, por nuk gjen më.
  • Zakonisht gjen në pasdreke…
  • Ndonjë herë e sjellin dhe në mëngjes… Po tani ça bëjnë? Rrinë një orë në radhë e pastaj!
  • Erdhën prapë gjeorgjianët… ja shiko, shiko si i bie shkurt ai. O lale. Mos i lër të kalojnë! Të pacipët!
  • Marrin nga njëzetë për kokë dhe pastaj i shesin vetë.
  • Merret vesh ajo punë. Ndiqe dhe atë tjetrin aty!
  • Di gjë, ai pastrimi kimik është i mirë?
  • Për mua po, vetëm se janë të avashtë.
  • I vonojnë shumë?
  • Po, një muaj.
  • Shumë. Po kështu nuk është se i humbasin gjërat?
  • Ndonjëherë.

Përkthimi MVSK

“Radha”, pasi qarkulloi në formë klandestine në rrethet intelektuale, u botua për herë të parë në fundin e viteve tetëdhjetë. Përshkruan atë situatë karakteristike të kolapsit shkaktuar nga regjimet komuniste: radhët e pambarimta përpara njësive tregtare. Ngjarjet zhvillohen në Moskë, por romani fare mirë mund të ishte i ambientuar në Kiev, Bukuresht, Varshavë, Tiranë, Durrës apo çdo qytet të Shqipërisë.

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s