Home

Retorika e rezistencës dhe ajo, në kuptimin më të gjerë, antifashiste, ushqehen nga një varg rrenash të vogla, përgjithësisht tip anekdotash, shuma e të cilave synon të krijojë një pamje të përgjithshme mashtruese. Por, herë pas here një e krisur shfaqet në mur. Ndonjëherë, duke nisur edhe nga shtypi “zyrtar”. I tillë është rasti i një shkrimi kushtuar Antonio Gramshit, botuar në gazetën [italiane] “Corriere della Sera”, nga profesori i filozofisë të Universitetit të Palermos, Franco Lo Piparo.

Studiuesi e nis nga shprehja e famshme e Prokurorit (por, që në kujtesën popullore, ndonjëherë i vishet vetë Musolinit): “Për njëzetë vite duhet të pengojmë funksionimin e këtij truri”. Bukur, sa për fillim: në të gjitha aktet e procesit, publikuar në formë të plotë në vitin 1961, nuk ka shenja të frazës së mësipërme, e cila në të vërtetë do të hidhet “në treg” nga Togliatti* dhe që menjëherë u cilësua si të ishte e vërtetë. Ishte po Togliatti që tregoi sesi kunata e Gramshit, duke përfituar nga rrëmuja e krijuar ditën e vdekjes së mendimtarit komunist, arriti të nxirrte nga qelia “Fletoret e burgut”. Gjynah që Gramshi nuk vdiq në burg, por në Quisiana, një prej klinikave më të shtrenjta në Romë. Teza e Lo Piparo-s është që vetë Musolini, pas një arrestimi formalisht të jashtëligjshëm (Gramshi gëzonte imunitet parlamentar), ngriti një “lloj rrjete mbrojtëse” kundrejt të burgosurit të veçantë.
Në të vërtetë, Gramshi në letrat e tij, përshkruan një qeli shumë të madhe dhe të pajisur mirë, në të cilën jetonte vetëm. Duke nisur nga shkurti i vitit 1929 mund të përdorë dhe letër e laps, madje edhe të ketë në përdorim libra që nuk gjendeshin në bibliotekën e burgut. Kur drejtori nuk e lejon këtë gjë (bëhej fjalë për veprat të Marksit, Trockit, etj.) ai i shkruan “Shkëlqesisë së Tij, Kryetarit të Qeverisë”, duke i kërkuar autorizimin përkatës. Autorizim që i jepet. Prej dhjetorit të vitit 1933 dhe deri sa vdiq në vitin 1937, Gramshi nuk ka jetuar në burg.

Fillimisht u shtrua në klinikën e Formia-s e më tej në Quisiana. Dymbëdhjetë prej 33 Fletoreve, janë përpiluar në klinika, aq sa dhe Lo Piparo ironizon: “Saktësia filologjike kërkon që të quheshin Fletoret e burgut dhe të klinikave”. Në Quisiana mbikëqyrja është shumë e zbehtë, aq sa çdokush hyn e del nga klinika. Duhet thënë se një pjesë e shpenzimeve u paguan edhe nga Banka Tregtare.

Është e qartë se nëse fashizmi synonte “të pengonte funksionimin e atij truri”, ka gabuar plotësisht, duke bërë të mundur që “Fletoret e burgut” të shkruheshin në kushtet më të mira, në kushte shumë më të mira nga çdo të mund të kishte sot një i burgosur akuzuar për atentat ndaj sigurisë së Shtetit. Ndoshta ka ardhur koha që dikush të pengojë mos funksionimin e trurit të historianëve.
 

* Pasardhës i Gramshit në krye të komunistëve në Itali. Qëndroi në atë detyrë prej vitit 1927, deri sa vdiq në vitin 1964. (Shën. MVSK)

 

Giorgio Nigra
Il Primato Nazionale
Përkthimi MVSK

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s